Home Gastblog Gastblog Catalina: Wanneer het leven opeens heel anders uitpakt
Gastblog Catalina: Wanneer het leven opeens heel anders uitpakt

Gastblog Catalina: Wanneer het leven opeens heel anders uitpakt

door Gast

Ik begon net weer lekker in mijn vel te zitten. Had zojuist mijn hostel verkocht en ik was klaar om dat jaar wat meer tijd en vooral rust voor mijzelf te nemen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik een middag op mijn balkon peinzend voor me uit zat te staren en dacht; en wat nu? Waar ga ik nu mee verder? Want ik had mijn “droom” bedrijf verkocht, omdat aan al het mooie een einde komt en zeker als je er niet meer de volle 100% voor kunt gaan.

Ik beleef aan het einde van elke fase in mijn leven toch een moment dat ik erbij stil sta en bij mezelf denk: wat heb ik behaald?

Wat heb ik ervan geleerd? En wat wil ik nu? Op dat moment, al peinzend op mijn balkon dacht ik hierover; en kwam er in mijn gedachten naar boven dat ik misschien wel weer eens ergens anders zou willen wonen, dat Córdoba me iets te klein was geworden en dat ik me in deze miljoenenstad niet “voor de rest van mijn leven”zag wonen. Tegelijkertijd bedacht ik me dat dit ook zou betekenen dat ik dan niet meer dichtbij mijn vader zou wonen. Dit vond ik een erg moeilijke gedachte. Ik vond het zo fijn dat ik mijn dagelijkse leven met mijn vader kon delen en dat hij bij alle bijzondere momenten erbij was. Daarnaast werd hij een jaartje ouder en wilde ik er dan ook voor hem zijn.

Want zoals ik op dat moment al wist; “nada es para siempre” of op zijn nederlands “niks is voor altijd”..

En dit gezegd te hebben, werd dit inderdaad nóg duidelijker 2 maanden na deze scéne op mijn balkon. Mijn vader werd opgenomen in het ziekenhuis. Dit was inmiddels al de zevende keer ofzo in 6 jaar tijd, elk jaar 1 keer ongeveer, maar déze keer was anders. Zijn lichaam reageerde niet meer op de medicatie die hij kreeg tegen de Purpura van Henoch-Schonlein ziekte. Daardoor moest hij een hoop onderzoeken ondergaan waar uiteindelijk uit kwam dat zijn Purpura-ziekte in een hemofagocytisch lymfohystiocytose of HLH was veranderd. Een ingewikkeld medisch verhaal, maar het kwam erop neer dat hij diezelfde dag nog aan de chemokuur moest. Dan begin je toch wel te denken dat er iets niet hélemaal goed zit. Na een aantal dagen chemokuur werd hij naar huis gestuurd en 2 weken later stond ik naast zijn graf.

Uiteindelijk was hij na 3 dagen intensive care door bloedvergiftiging overleden.

Dit had ik niet bedacht. Ja, mijn vader werd een jaartje ouder, maar het was geen moment in me opgekomen dat ik hem zo snel al zou verliezen. Ik had het verlies van mijn moeder al mee moeten maken op 11-jarige leeftijd en daardoor hoopte ik toch echt dat ik extra lang van mijn vader zou mogen genieten. Helaas..

Zoals Forrest Gump al zei; “Life´s like a box of chocolates, you never know what you´re gonna get.”

Daar sta je dan opeens als 32-jarige vrouw, de oudste van drie kinderen, met plotseling heel veel verantwoordelijkheden. Ik wist niet wáár ik moest beginnen eerlijk gezegd. De dagen na het overlijden van mijn vader voelde ik me als een verdwaald persoon in een vreemde stad. Het voelde alsof mijn plek in deze wereld me ontnomen werd, alsof de wortels van mijn bestaan waren “afgehakt”. En zo kan ik nog wel een aantal omschrijvingen geven.

Ook voelde ik een gróte verantwoordelijkheid om alles zo goed, efficent en snel mogelijk te regelen, en dat in Argentinië, waar bureaucratie zo’n beetje is uitgevonden, en een flinke dosis geduld nodig is om de juridische afhandeling rond te krijgen.

Dat was het begin van een lang rouw proces waar ik me tegelijkertijd verantwoordelijk voelde als oudste zus om alles goed te regelen. In die tijd heb ik veel verdriet ervaren, veel teleurstellingen maar ook verrassingen van mensen waarvan je het minst verwacht, depressie en slapeloosheid, psychologen en psychiaters. Ik kwam mezelf heel erg tegen in die periode en leerde mezelf nog beter kennen. Ik was degene die altijd zei dat “mij niks wakker kon houden”. Ik had al stress momentjes gehad in eerdere jaren, aardig wat doorstaan.

Een eigen bedrijf runnen is niet altijd even makkelijk; niet op financieel gebied en ook niet om te managen, maar dat hield me nooit uit mijn slaap.

Totdat dit gebeurde.. Loen, zo noemt mijn familie mij, was zo over bezorgd over wat er komen zou, over financiele moelijkheden, over de instabiliteit die het overlijden van mijn vader met zich meebracht, over het verwerken van verdriet; dat ik na een aantal maanden niet meer kon slapen. Ik had angsten, ik keek 3 films op een avond of las een boek om in slaap te vallen, ik nam natuurlijke thee en druppels om mijn rust te vinden maar niets hielp. Gelukkig probeer ik altijd zo bewust mogelijk in mijn doen en laten voor mijzelf te zijn en na téveel slapeloze nachten wist ik dat ik hier een oplossing voor moest vinden,anders zou ik weleens kunnen “doordraaien” en nee, dat was niet de bedoeling.

Dus vroeg ik mijn psychologe me door te verwijzen naar een psychiater om te kijken of een“wonderpil”zou helpen. Ik hoorde van velen om me heen verschillende meningen, zowel goede als slechte, maar uiteindelijk is het aan jezelf wélk pad je kiest om beter te worden. Oprotten met het taboe over therapie! We leven in de 21ste-eeuw, “hallo mensen” voor problemen zoek je een oplossing, zo pragmatisch ben ik dan wel weer.
Dus zat ik daar een paar dagen later bij Claudia, mijn psychiater. Gelukkig was zij geen conservatieve psychiater, maar gewoon lekker recht door zee, net als ik. Gelijk die dag begon ik aan de Clonazepam vóór het slapen en Sertraline voor overdag. Ik herinner me nóg de rare gevoelens die ik de eerste weken hiervan kreeg; soms stond ik op als een zombie en voelde het alsof ik een onwijze kater had de rest van de dag terwijl ik helemaal niets gedronken had die avond ervoor. Degene die deze pillen ook hebben geslikt, snappen wat ik bedoel.

Maar, ik was begonnen aan een proces om beter te worden en uit het depressieve rouw dal te komen.

De maanden verstreken, ik werd weer wat stabieler, en mijn verantwoordelijkheden zoals; erfenis regelen, ons vaderlijk huis verkopen, etc. moesten ook opgelost worden. Dus heb ik me daar op gericht de maanden erna. In die periode werd mijn geduld erg op de proef gesteld. Ik heb niet alleen zelf voor een koper voor het huis gezorgd en alles hiervoor in orde gemaakt, ook het “pushen” van de advocaat om de erfenis verklaring te regelen was een héle klus. Maar gelukkig is uiteindelijk alles volgens plan gegaan en heb ik vorig jaar af kunnen sluiten met de verhuizing van het héle vaderlijk huis. Daarnaast heb ik ook een nieuw huisje voor m´n zusje gekocht zodat ze daar rustig haar toekomst op kan bouwen. Dat alles in 1 week tijd om vervolgens met kerst op het strand te zitten voor me uit starend naar de eindeloze zee.

Toen voelde ik eindelijk wat meer rust in mezelf en was het alsof ik me kon herstellen door de energie van de zee.

Ik kan het beschrijven als een soort afsluiting van een moeilijke tijd. Dat wil niet zeggen dat ik hélemaal hersteld ben van dit intense hoofdstuk in mijn leven maar ik ben wel op de goede weg. Ik heb weer zin om mijn levens avontuur aan te gaan. Ik heb de pillen vorige week kunnen stop zetten en ben ervan overtuigd dat er dit jaar nieuwe dingen op mijn pad komen. Want uiteindelijk gaat het erom met gevoel, liefde en passie te leven. Hoe moeilijk het soms ook kan uitpakken, niet opgeven en doorgaan. De wereld ligt aan je voeten.

Over Catalina:

Catalina Oviedo Visser, Loeni voor sommigen, is van nederlands-argentijns bloed en in beiden landen opgegroeid. Ze woont sinds 8 jaar in Córdoba, Argentinië. Ze heeft jaren lang haar eigen hostel gerund want dat deed haar een wereldreiziger in eigen stad voelen. Het leven staat voor haar in het teken van liefde, passie & jezelf blijven. Haar hond Fito is haar grote liefde. Klik hier voor haar blog.

Meer inspiratie!

1 comment

marieke
marieke 3 mei 2018 - 2 h 35 min

Hallo Loeni, wat een mooi blog heb je geschreven. Het heeft mij aangegrepen om verschillende redenen, als puber heb ik de ziekte van henoch en schonlein gehad en bij het horen van deze naam komen er altijd weer gevoelens naar boven. Ik ben een van de Globalicious dames en ik woon in Uruguay. Mijn vader is twee jaar geleden plotseling overleden en dus een geheel andere setting maar ook wel herkenning. Ik ben toen zo snel als mogelijk naar huis gevlogen om samen met mijn broer van alles te regelen. Maar de rollercoaster waar je in terechtkomt is heftig. Ik heb er een blog over geschreven voor globalicious. Ik ben online therapeut en ondersteun Nederlanders met psychologische en sociale problemen in het buitenland. Ik spreek met Nederlanders overal op de wereld die een moeilijke tijd doormaken. Om deze redenen heeft je blog me erg aangesproken. Ik wens je heel veel succes en sterkte verder. En bedankt voor je gastblog.
Groet Marieke

Reply

Leuk, laat een reactie achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up