Home Emigreren Gastblog Marieke – Hallo vanaf The Nature Island Dominica
Gastblog Marieke – Hallo vanaf The Nature Island Dominica

Gastblog Marieke – Hallo vanaf The Nature Island Dominica

door Gast

Hoe mijn emigratie totaal anders verliep dan gepland en ik daardoor mijn passie heb ontdekt.

Hallo vanaf The Nature Island

Mijn naam is Marieke en ik woon sinds November 2016 op het prachtige Caribische eiland Dominica, niet te verwarren met Dominicaanse Republiek. Dat is echt een ander land. Dominica wordt ook wel The Nature Island genoemd vanwege haar ongerepte natuur. Een deel van eiland staat zelfs op de Unesco Wereld Erfgoed lijst.

Het vonkje om Nederland te verlaten is gestart toen ik in 2010 vrijwilligerswerk heb gedaan op een schooltje in de bergen van Costa Rica. Ik logeerde daar bij een lokale familie. Elke avond zat ik daar in hun piepkleine voortuin op een van de schommelstoelen, met het hondje op schoot, en voelde me oprecht gelukkig. Het klimaat, de aardige mensen, het feit dat niets gehaast is. Al vond ik dat laatste soms ook best irritant, toch sprak dat me juist aan. Een heerlijk gevoel en een fantastische ervaring, die ik voor geen goud had willen missen.

Op weg naar Dominica

En hoe ben ik dan uiteindelijk op Dominica beland? Een piepklein eilandje in het Caribisch gebied met in totaal ongeveer 73.000 inwoners. Tja, dat is een heel verhaal. De ingekorte versie is dat ik iemand heb leren kennen die hier woont. Ik ben er daardoor een paar keer op vakantie ben geweest. Verliefd geworden op het eiland, de bevolking, de natuur en uiteindelijk besloten om hier te gaan wonen. De relatie is helaas op niets uitgelopen, maar ik woon inmiddels wel op dit paradijselijk eiland. En met heel veel plezier, ik voel me hier enorm thuis. De onvoorstelbare verwoesting door orkaan Maria vorig jaar september heeft daarin geen verandering gebracht.

Bibliotheek van Dominica na de orkaan

Wat doe ik dan de hele dag?

Om mensen te leren kennen, had ik besloten om vrijwilligerswerk te gaan doen. O.a. op een kleuterschooltje. Tegelijk was ik, nu ik alleen woonde, genoodzaakt om geld te verdienen. Na wat speuren op het web kwam ik al snel uit bij virtueel assistente, ik heb, in Nederland, jaren als managementassistente gewerkt. En zo ontmoette ik Merel Westenberg online. Bij haar heb ik een cursus gevolgd en daardoor kwam, totaal onverwacht, mijn ware passie tevoorschijn. En dat was niet werken als VA. Wat dan wel, dat lees je verderop in mijn Blog.

Marieke

Een intens jaar

Ik heb vorig jaar, 2017, een bijzonder intens en verdrietig jaar gehad. Als eerste natuurlijk het einde van mijn relatie, die toch bijna 6 jaar had geduurd. In mei ben ik terug naar Nederland gegaan omdat mijn vader heel ziek was. Tijdens mijn verblijf daar is hij overleden. Ik ben nog altijd dankbaar dat hij op mij heeft gewacht. Ook al woonde mijn moeder al in een verzorgingshuis, dat maakte het niet minder moeilijk om haar achter te laten. Begin juni was ik terug op Dominica. Tot mijn grote schrik werd ik half augustus gebeld door mijn broer dat mijn moeder een herseninfarct had gehad en in coma was geraakt. Ik was nog bezig met het regelen van een vlucht, toen mijn schoonzus belde met de mededeling dat mijn moeder zojuist was overleden. Door de nabijheid van orkaan Harvey was het ontzettend lastig om vluchten te krijgen. Dat is uiteindelijk net op tijd gelukt.

Dominica

De prachtige oostkust

Ik had besloten om een paar weken in Nederland blijven om alles te regelen nu onze beide ouders waren overleden.

Dat werden uiteindelijk ruim 3 maanden. Doordat zowel St. Maarten (mijn eerste stop vanaf Amsterdam) als Dominica werden verwoest door orkanen Irma en Maria.

Ik was nog steeds druk bezig met de cursus om mijn online VA-business op poten te zetten. Al ging dat minder snel dan oorspronkelijk de bedoeling was. Ik had ook regelmatig een Skypegesprek met Merel en daardoor werd steeds duidelijker wat ik wilde gaan doen op Dominica.

Creatief centrum voor kinderen

Ik las een keer een artikel over een kunstenares in Chicago, die bezig was met haar eigen kunstproject op haar veranda. Steeds kwamen er kinderen vragen of zij mee mochten doen. Langzamerhand werd dit een populaire plek, waar kinderen zichzelf konden zijn door middel van creativiteit. Inmiddels is er een echt “Art House” is ontstaan, waar kinderen komen en op allerlei manieren creatief bezig mogen en kunnen zijn.

Vrijwilliger op een kleuterschool

Dat inspireerde me enorm, ik ben zelf ook graag creatief bezig. Daar was het dus, mijn project, mijn missie, mijn focus. En… een project dat absoluut geen geld oplevert, dat was nog wel even puntje van aandacht.

Toen ik na de orkaan, half september, nog niet wist wanneer ik terug zou kunnen naar Dominica, vond ik heel erg lastig. Door het verlies van mijn beide ouders en de orkaan, was ook mijn toekomstbeeld opeens totaal veranderd. Het voelde alsof ik ergens in een wachtkamer zat en geen idee had hoe nu verder.

Door met familie en vrienden te praten, kon ik mijn focus verleggen en mijn vertrek bewust naar de achtergrond verschuiven. Ik wilde wel heel graag mijn nieuwe thuisland helpen bij de wederopbouw. Zo ontstond het idee om een Stichting op te richten, contact zoeken met lokale media in Nederland en op die manier geld inzamelen. Met behulp heel veel lieve mensen lukte dat heel goed. Inmiddels heb ik heel wat speelgoed kunnen uitdelen.

Uitdelen van speelgoed op scholen

En zo werd, schijnbaar als vanzelf, mijn missie steeds duidelijker.

Nog steeds zonder eigen inkomen, dat wel. En dat bleef een zorg. Zeker toen ik op 10 december eindelijk terug kon naar Dominica. Mijn eigen huur appartement was totaal verwoest, gelukkig vond ik bij de NGO, waar ik vrijwilligerswerk doe, onderdak. En daar heb ik tot 1 mei gewoond. Inmiddels met een echt dak in plaats van tarpaulin doeken. Dat heeft wel even geduurd. Al die tijd stonden er overal emmers, lagen er handdoeken en moest ik elke ochtend dweilen als het ’s nachts had geregend. Douchen is nog steeds met koud water, maar ach alles went uiteindelijk.

Toch aan de slag als VA

Sinds mijn terugkeer op het eiland is alles in een soort achtbaan terecht gekomen. Een week na aankomst kon ik aan de slag als…. VA. Bij een van de vele internationale organisaties op het eiland. Daardoor heb ik veel mensen ontmoet, zowel van de internationale organisaties maar zeker ook lokale mensen.

Ik grijp de gelegenheid aan om mijn ideeën voor te leggen en iedereen die ik spreek is enthousiast. Er is enorm behoefte aan een creatief centrum voor kinderen. Vooral kinderen uit arme gezinnen hebben deze mogelijkheid vaak niet. Naast armoede is ook veel (huiselijk)geweld en dan is het voor kinderen fijn als zij een uitlaatklep hebben.

Er is daarvoor nog heel veel werk te doen, maar ik ben op de juiste weg.  Mijn opdracht van 3 maanden is inmiddels voorbij. En inmiddels ben opnieuw aan de slag, ook als …. VA. Dit keer bij een internationaal bedrijf dat hier op Dominica, bruggen (her)bouwt.

Mijn leven hier is totaal anders dan ik had bedacht, toch ben nog altijd blij dat ik de stap heb gezet. En er is er nog een lange weg te gaan. Een ding weet ik zeker, ik ben op weg naar mijn eigen schommelstoel op de veranda van mijn eigen centrum. En dit keer met een kitten in plaats van een hond op mijn schoot.

Over Marieke

Marieke woont sinds 1,5 jaar op Dominica. Ook al is haar emigratie totaal anders gelopen dan zij had gepland, zij is in het diep gesprongen en gaat met tomeloze energie voor de realisatie van haar project. Zij schrijft over haar avonturen op Dominica en heeft binnenkort een geheel nieuwe website.  

Meer inspiratie!

1 comment

Margot
Margot 1 september 2018 - 9 h 00 min

Wat een bijzonder verhaal Marieke, ik heb het met plezier gelezen.Veel succes met je plannen!

Reply

Leuk, laat een reactie achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up