Home Cultuur Gastblog Yvonne Snitjer – Het beloofde land
Gastblog Yvonne Snitjer – Het beloofde land

Gastblog Yvonne Snitjer – Het beloofde land

door Gast

Daar leef je dan, als dakloze op Malta. Nu al 11 maanden en ik ben nog lang niet op de plek waar ik wil zijn. Hoewel Malta een prachtig land is, is dit niet het land waar ik eigenlijk naartoe wil. Ondertussen lijkt het alsof ik eerst door een hel moet voordat ik bij het beloofde land aankom. Hier vertel ik mijn verhaal.

MaltaEen leven als dakloze

Mijn leven op Malta als dakloze is verre van eenvoudig, maar kent ook vele rijkdommen. Toen ik een jaar geleden op zoek was naar de volgende stap werd vanuit vele kanten aangegeven dat er op Malta veel werkgelegenheid is. Malta kent sinds enkele jaren een enorme groei in de I-gaming wereld, digitale financiering en het toerisme. Daarnaast is er onnoemelijk veel Engelstalig onderwijs. Met andere woorden: er is genoeg te doen op Malta. Toch leef ik hier als dakloze.

Malta: een intrigerend land

Enkele jaren geleden was ik al een paar keer op Malta geweest. Een intrigerend land. De jaren van kolonisatie zijn dan ook overal terug te vinden. Veel Italiaanse architectuur en veel Kathedralen. Als één van de meest Christelijke landen ter wereld vind je er 364 kerken op een inwonersaantal van 450.000. Het aan de verkeerde kant van de weg rijden is een overblijfsel van de Engelse tijd. Ooit was er ook een konijnenplaag. Ik vraag me af of hierdoor het typisch Maltese gerecht konijn is ontstaan.

Ik vermoed dat Malta bij West-Europa hoort, maar wat betreft processen en werkvormen staat het land er alleen voor. Organisatorische vaardigheden moeten nog ontwikkeld worden. Het openbaar vervoer is te vergelijken met een bezoek aan een casino. Waar je veel geluk moet hebben om de juiste bus te vinden.

Ook mijn richtingsgevoel wordt hier erg op de proef gesteld. Ik ging eens wandelen met een kennis, een behoorlijk stuk. Op een gegeven moment waren we in de veronderstelling dat we nog een heel eind terug moesten lopen, maar niets bleek minder waar. We liepen de hoek om en we waren weer zo goed als thuis. Verbazend.

maltaDe fjorden, de inhammen in het land, de straten die hierop lijken afgestemd: een totaal ander beeld dan dat ik gewend was. De taal is een prachtig ander gegeven. Hoewel Engels als officiële taal is erkend op Malta, kom je ook veel Maltezen tegen die Italiaans spreken. Daarnaast zijn Arabische liedjes enorm populair.  De inwoners begrijpen zelfs de tekst. De taal bestaat dan ook uit circa 60% Arabisch, met een mix van Italiaans en Engels.

Het land waar eigenlijk mijn hart ligt: Libië

Juist dat Arabisch met een mix van Italiaans en Engels maakt het voor mij weer een beetje eenvoudiger het Maltees te volgen. Het land waar ik naar op weg ben, waar mijn hart al is en nooit is vertrokken, is namelijk Libië. Daar spreekt men Arabisch en Tamazigh. Waarbij het Libisch een eigen ontwikkeling kent met Italiaanse en Engelse invloeden.

Libië kent geen Noorden. Geen idee of er andere landen zijn die dit ook hebben, maar het Noorden is de zee, de Middellandse Zee waar je tussen Egypte en Tunesië een enorm groot land kunt vinden. Twee keer zo groot als Egypte. Het is één van de grootste landen in Afrika, maar kent maar 6 miljoen inwoners. Mensen van diverse afkomsten met één megagrote overeenkomst: een extreem grote liefde voor hun land.

In Libië heerst een groot onderling wantrouwen. De geschiedenis kent een koninkrijk waar de koning tijdens een coup werd afgezet. Daarna werd het land geregeerd door een dictator. Met 42 jaar van bezetting tot gevolg, waar je alleen veilig was als je je hield aan de regels van de dictator en zijn ‘vrienden’.

Mijn liefde

Ik ken Libië nu bijna 7 jaar. Daarvoor denk ik dat Libie zich bevond op de maan. Nooit van gehoord, wel van de dictator, maar meer ook niet. De Arabische revolutie, daar hoorde ik wel van. Ik vond het ook wel bijzonder, maar in detail volgen deed ik het niet. Ik werkte in 2011 al vele jaren bij het Nederlandse Rode Kruis en heb mij in de jaren ontwikkelt tot programmamanager. Waarbij mijn kracht zit in de kennis van de mens. Ik ben gericht op intrinsieke motivatie en ik geloof niet dat geld het middel is om mensen in beweging te krijgen.

Toen ik in 2011 in aanraking kwam met een groep Libische gewonden die in Nederland voor behandeling waren, werd ik geraakt. De mannen spraken de taal niet, waren duizenden kilometers van huis en hadden te maken met een slechte organisatie. Ik vond het bewonderenswaardig. Dit waren ook de mannen die mij leerden waar en hoe de Arabische Lente was ontstaan en wat hun doelen en wensen waren. Ze vertelden dat vanuit hun interne motivatie, vanuit hun hart. Zo mooi, zo puur. Ondertussen kreeg ik waarschuwingen van derden, over hun gedrag naar mij. Maar ik heb nog nooit zoveel respect en vriendelijkheid ervaren als met deze mannen.

Hoe ik Libië leerde kennen

Libië heb ik leren kennen door het land een aantal keren te bezoeken. Niet op toeristisch vlak. Wel met het doel de mensen in hun eigen omgeving te leren kennen. Om van hen te leren en tot op vandaag doe ik dat. Ik word dagelijks geconfronteerd met mijzelf, met mijn westerse achtergrond. Een achtergrond waarvan ik mij meer en meer realiseer dat het niet de achtergrond is die bij mijn persoonlijkheid past. Het individualisme en kapitalisme vind ik lastig. Elementen die niet in het systeem in Libië te vinden zijn. Ik denk dat wij daar in het westen veel van kunnen leren.

In 2015 ben ik na verkoop van mijn huis en spullen afgereisd naar Libië. Ik wilde leren vanuit de samenleving. Niet alleen door vragen, maar ook door observatie. Verschillen, overeenkomsten en bovenal genieten van dit pure. Libië kent op dit moment veel uitdagingen. En ik voel mij nergens fijner en veiliger dan in dit land dat wereldwijd op de kaart staat als één van de meest gevaarlijke landen ter wereld. Pure onzin als je durft te luisteren naar de mensen, als je durft te begrijpen. Dan weet je dat deze mensen zichzelf altijd onderaan zetten en alles zullen doen om een ander te helpen.

Reizen naar Libië

Dat neemt niet weg dat stress, angst en het grote wantrouwen ook zorgen voor een kort lontje. Aan jou om te weten hoe daarmee om te gaan. Durven te begrijpen of direct reageren. In het laatste geval, zou ik je niet aanraden naar Libië te gaan. Ga je wel, weet dan dat het alleen maar genieten is. Zowel de enorme gastvrijheid als behulpzaamheid. Ga niet afdingen in Libië, want de prijzen zijn eerlijk, zoals de Libiër dat zelf ook is. Het is dan ook niet vreemd dat je van alles aangeboden wordt. Een gratis taxirit, omdat het gesprek zo leuk was of gewoon omdat het regent. De thee die al betaald is door een vreemde, omdat … tja, gewoon omdat men het leuk vond. Brood dat al betaald is door een onbekende, terwijl jij je vergeten geld uit de auto haalt. Enzovoorts.

Heimwee naar Libië

Nu, bijna 15 maanden nadat ik uit Libië gedeporteerd ben, weet ik pas wat heimwee is. Met de Libische mannen in Nederland heb ik hierover gepraat. Net als met een 18-jarige jongen die voor een maand naar Europa ging. Na twee weken was hij weer thuis, zo erg miste hij zijn land. Zelfs de keren daarna. Het is hem nooit gelukt zijn reistijd af te maken; zijn thuis, zijn land trok te hard. Een gevoel dat ik nu zo ongelooflijk herken. Alleen is mijn heimwee dus niet naar mijn geboortegrond, maar wel naar mijn thuisland: Libië.

Dagelijks krijg ik vele berichten van mensen uit Libië. Onbekenden en bekenden. Waarbij ik eerlijk moet zijn dat veel vrienden niet veel van zich laten horen. Tenzij ze een idee hebben over hoe ze kunnen helpen. Dan bellen ze. Ze kennen mijn pijn, maar hebben ook zelf veel pijn. Het missen van mensen, het is een intens gevoel. Hoe dit mogelijk is, durf ik mijzelf niet meer af te vragen, maar dat dit gevoel er is, is duidelijk. De uitdaging is om terug te komen bij waar mijn hart ligt: Libië. Om weer te kunnen genieten en weer verder te kunnen leren. Waarbij ik blij ben om iets terug te kunnen doen, door mijn vertrouwen en kennis in het land te delen. Of ik ooit tijd zal kunnen vinden om te slapen weet ik niet. Overal vanuit het gehele land krijg ik de vraag daar te komen en hen te helpen. En uitnodigingen om te komen eten of gebruik te komen maken van hun huis.

De rijkste persoon ter wereld

Mijn leven als dakloze op Malta zonder inkomen is er niet makkelijker op geworden. Alleen ben ik ook de rijkste persoon ter wereld. Hoe anderen mij met van alles proberen te steunen, dichtbij en ver weg. Vragen waar men geld naartoe moet sturen om vervolgens mij te bedanken als ik het (met pijn en moeite) accepteer. Het geld dat ik nodig heb. Niet alleen voor mijzelf, maar meer om door te kunnen gaan met waar ik in geloof: eerlijkheid. Voor mijzelf en nog belangrijker: voor anderen.

Op Facebook ben ik gestart met de ‘Battle for Honesty’, een programma in ontwikkeling om het bewustzijn verder te vergroten. Ik gebruik mijzelf als voorbeeld, maar ook mijn kennis en mijn andere kijk op de wereld. Mijn weg zal nog lang zijn, maar ik heb er vertrouwen in dat ik snel ben waar ik zijn wil: Libië, mijn hart. Dagelijks zijn velen hiermee aan het werk. De battle is een eerste stap vanuit mijn leerproces. Vele andere zullen volgen. Waarbij ik in alle eerlijkheid kan zeggen: het leven is niet makkelijk, maar zo ongelooflijk prachtig.

Over Yvonne:

Yvonne Snitjer heeft dit blog in September 2018 geschreven en is sinds 4 oktober na een lange weg weer terug in Libie. ‘Mijn persoonlijke battle is dan min of meer voorbij, er blijft nog genoeg over. Zowel voor mijzelf, maar veel meer voor anderen. Alleen kan ik dat allemaal vanuit mijn eigen omgeving: Libie.’ Meer info over Yvonne Snitjer.

Meer inspiratie!

Leuk, laat een reactie achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up