Naar Nederland, vakantie of toch niet?

Ik woon nu een goede drie jaar in Uruguay en ik probeer ieder jaar een keer op bezoek te gaan om mijn familie en vrienden in Nederland weer te zien en te spreken. Het is elke keer weer een uitdaging om niet teveel plannen te maken, geen volgepropte agenda, vol me bezoeken en afspraken. Ik doe mijn best om prioriteiten te stellen en afwegingen te maken wat doe ik wel en wat niet.

Ik heb leuke ontmoetingen en ik doe veel hartstikke leuke dingen, maar steeds weer zijn mijn weken ondanks mijn goede voornemens vol en druk en kom ik verre van uitgerust terug.

Wanneer is het een bezoek een wanneer is het een vakantie?

De definitie vakantie houdt voor mij in, geen verplichtingen, niets moet en alles mag, onderweg zijn, vrij zijn, luieren, genieten, relaxen en leuke dingen doen en zien. Als dit mijn definitie van een vakantie is voldoet het niet aan mijn bezoek aan Nederland.  Het is heerlijk om in mijn oude vertrouwde omgeving terug te zijn, het land waar ik ben geboren en getogen maar ik ben slechts op bezoek en dit schept toch verwachtingen. Bijkomend is dat het ook best een dure aangelegenheid is, de kosten van een vliegticket en het verblijf met alles wat daarbij loopt al snel in …..euro’s.

 

Waarom ga ik dan ieder jaar?

Natuurlijk omdat ik het leuk vind maar ook omdat ik bij mijn vertrek uit Nederland de belofte heb gedaan aan mijn familie om ieder jaar een keer terug te komen. Mijn vader is twee jaar geleden overleden. Mijn moeder is gelukkig nog fit en gezond maar ze wordt wel een dagje ouder. De schok was groot toen de emigratie een feit werd en we vertrokken voor onbepaalde tijd. Langzaam begint het te wennen dat ik over verre woon, maar het verdriet en het gemis dat ik niet meer even op de koffie kan komen blijft. Ik ben mijn eigen weg gegaan, mijn droom gevolgd maar ik besef dat ik veel heb achtergelaten. Schuld, tekort schieten, egoïsme zijn gevoelens die me bij vlagen parten spelen.

 

Terug in Nederland

Als dit blog gepubliceerd wordt ben ik waarschijnlijk net terug van mijn bezoek aan Nederland. Dit keer wil ik het anders gaan doen en mijn energie beter verdelen, keuzes maken, grenzen stellen en hoe moeilijk ook, vaker nee zeggen. Maar oh, wat is dat moeilijk! Mijn moeder kijkt uit naar mijn komst en ze wil graag zoveel als mogelijk tijd met me doorbrengen. Natuurlijk doen we leuke dingen maar ik wil ook graag tijd met mijn broer, schoonzus, neefje en nichtje en vrienden doorbrengen en daar tijd voor vrijmaken. En hier gaat het wringen volgens mij.

 

Waar wringt de schoen?

Drie weken lijkt lang en je zou zeggen voldoende tijd om te doen wat ik wil doen. Ik voel me altijd welkom bij mijn familie en vrienden en ik krijg zeker het gevoel dat ze het ook fijn vinden om mij weer te zien.

Ik geniet van de contacten, de luxe en het lekkere eten, met een vriendin ga ik een dag wandelen, met mijn oud collega’s heb ik meestal een eetafspraak, met een andere vriendin ga ik een dag naar de sauna, een middagje paardrijden met twee vriendinnen van de middelbare school. Met mijn nichtje een dag winkelen, met mijn broer een dag fietsen, met de familie lekker uit eten. Als ik dit zo opschrijf dan denk ik bij mezelf “wat zeur je nou”, zoveel leuke dingen, niets te klagen maar het is de kunst om te genieten van al deze leuke dingen en het niet tot een optelsom van activiteiten te maken die afgewerkt worden.  Want opeens vliegt de tijd en zit ik weer boordevol met afspraken.

 

 

Veel op bezoek

Tijdens deze o zo leuke bezoeken is er veel te bespreken en bij te praten en ik merk dat ik met enige regelmaat in herhaling val. Er zijn steeds terugkerende vragen over mijn leven in Uruguay. Natuurlijk snap ik dat, als niemand er naar vroeg was het ook niet goed. Maar ik word ook moe van al dat praten en uitleggen. Het kost veel energie en de meeste mensen spreek ik alleen als ik in Nederland ben, daarna gaan we weer verder met ons eigen leven en komt het contact weer op een laag pitje tot het volgende bezoek.

Feestjes of festivals sla ik meestal over omdat het ook al is het goed bedoeld ik met bekenden en kennissen steeds verval in hetzelfde cirkeltjes van vraag en antwoord.

 

Wat doe ik verkeerd?

Ik probeer een balans te vinden tussen de afspraken en verwachtingen die ik schijnbaar schep. Hoe goedbedoeld ook een nachtje ergens blijven of een vervolg geven aan een ontmoeting zit er niet in. Ik besef dat ik eigenlijk te veel wil, het mensen naar de zin wil maken, mensen niet teleur wil stellen. Ik weet ook dat het mijn eigen verantwoordelijkheid is om mijn tijd te bewaken en het mijn eigen schuld is.

 

Dubbel gevoel

Volgende week is het zover en dan komt dat dubbele gevoel van heel veel zin hebben en op zien tegen mijn bezoek.

Dit komt omdat ik nu na mijn vertrek op bezoek ben bij familie en vrienden, daar logeer en geen eigen plek heb. Ik heb al wel geleerd om mijn slaapplekken te minimaliseren en niet van hot naar her te lopen mijn koffertje.

Ik zit op verschillende Facebook pagina’s van Nederlanders die in het buitenland wonen en ik lees met enige regelmaat dat mensen moe en of teleurgesteld terug komen van hun bezoek aan Nederland. Ik herken me inmiddels in die verhalen. Ik ben zelf therapeut en geef ondersteuning aan Nederlanders die in het buitenland wonen. Ik zou van mezelf denken dat ik beter moest weten en een bezoek aan Nederland in de hand heb. Helaas tot op heden is niets minder waar.

 

Post Author: Marieke

Marieke
Marieke woont sinds januari 2015 met haar man in Uruguay, op het platteland op zo'n 40 km van hoofdstad Montevideo. Haar familie bestaat uit een aantal kippen, drie honden, twee katten en twee paarden. Ze hebben hun eigen huis gebouwd en leven zo zelfvoorzienend mogelijk. Marieke is sociaal psychiatrisch verpleegkundige en biedt online psychologische en/of sociale ondersteuning aan met name Nederlanders in het buitenland. Haar werk is haar passie en vorig jaar heeft zij haar eigen bedrijf opgezet om haar diensten ook online aan te bieden. Daarnaast houdt zij enorm van dieren en het buitenleven. Ze geniet van het paardrijden en lange strandwandelingen maken met de honden. Het roer omgooien was de beste keuze ooit!

10 reacties op “Naar Nederland, vakantie of toch niet?

    Avatar

    Francine

    (11 september 2018 - 21 h 06 min)

    Marieke, héél herkenbaar je verhaal over ‘vakantie’ in Nederland. Ik ga toevallig eind deze week ook, na 2 jaar. Ik woon zelf al bijna 15 jaar in het buitenland. Ik denk dat het na verloop van tijd rustiger wordt. Veel contacten verwateren, of je dat nu wilt of niet. Uiteindelijk blijft er een heel klein clubje over, waarvan het merendeel naaste familie. En dan hoef je niet eens 3 weken te blijven, hahaha, dan passen al je afspraken in één week, of 10 dagen. Komt goed!

    Avatar

    Astrid Engbers

    (12 september 2018 - 7 h 35 min)

    Mooi geschreven Marieke .Snap het wel dat het veel dubbele gevoelens mee brengt. Jij hebt je keuze gemaakt en dat is jou goed recht meid.Ik vond t leuk je weer te hebben gezien en gezellig met het paardrijden.Ook zo leuk dat ik je dan toch zo maar 2x tegenkwam in t dorp.Marieke je doet het goed zoals je het doet. Je moet genieten daar. Ik vind t knap Marieke. Tot volgend jaar maar weer.Liefs

      marieke

      marieke

      (25 september 2018 - 14 h 17 min)

      Dank je wel Astrid en zo leuk dat je ons volgt. Tot volgend jaar!!
      Groetjes

    Avatar

    Monique

    (15 september 2018 - 23 h 23 min)

    Halo
    Ik woon zelf 20 jaar in spanje
    En echt we hebben alle dit probleem
    Ik was een tijd lid op fb wereldvrouwen ned vrouwen over de hele wereld
    Het probleem op bezoek en bezoek krijgen

    Als ik nu naar ned ga en dat is echt heel weinig nu al weer 2 jaar niet
    Dan 1 dag zet ik op fb
    Ik ben weer in ned en wie me wil zien
    Ik ga dan naar me oude ontmoetings kroeg
    Van zo laat tot zo laat
    Daar onmoet ik mensen die het zo leuk vinden om je te zien
    Daar praat iedereen met iedereen en hoef je niet altijd het zelfde aan iedereen te vertellen
    En Scheelt hoop gereis en geld en stress wie niet kan heeft pech
    Geef het lang van te voren aan
    Dan kunnen ze het in agenda plannen
    Op deze manier hou je al meer eigen tijd over

      marieke

      marieke

      (25 september 2018 - 14 h 19 min)

      Hoi Monique, we hebben reeds een aantal keren op elkaar gereageerd maar dus niet via de website. Maar bij deze nog bedankt voor je reacties en je betrokkenheid. Leuk dat je ons volgt.
      Groetjes Marieke

    Avatar

    Carol

    (25 september 2018 - 12 h 03 min)

    Zeker herkenbaar. Het lijkt alsof je er van jezelf ook niet over mag piepen. Mijn advies: word lid van de Facebookgroep Expat Ergernissen, daar kan je naar hartelust zeuren, zaniken en mopperen zonder dat iemand je er op aanspreekt 😉

      marieke

      marieke

      (25 september 2018 - 14 h 16 min)

      Hallo Carol, dank je wel voor je reactie, ik ben reeds lid van expat ergernissen maar bedankt voor de tip. Soms is het inderdaad heerlijk om even ongenuanceerd te kunnen zeuren. Het schijven van dit blog heeft mij goed geholpen om iets meer zich te krijgen en dus inderdaad prioriteiten te stellen, grenzen aangeven en duidelijk zijn. Niet altijd leuk of gemakkelijk maar het heeft me dit keer wel geholpen en er voor gezorgd dat ik meer kon genieten van mijn bezoek aan Nederland. Groetjes van Marieke

    Avatar

    Sjan Ruckstuhl- Maessen

    (2 oktober 2018 - 15 h 39 min)

    Zo herkenbaar! Ik woon nu 28 jaar in Zwitserland en ….helaas…het blijft een probleem! Toen de kinderen klein waren bleven we veel bij mijn ouders. Als we nu in NL zijn reizen we er graag rond maar dat snapt niet iedereen zo goed. NL is voor mijn man en kinderen ook een echt vacantieland en dus wil ik ze veel laten zien. Het blijft schipperen maar vooral genieten. Succes ermee.

    Avatar

    Twan Laan

    (3 oktober 2018 - 22 h 01 min)

    Je doet al een aantal verstandige dingen: aantal slaapplekken minimaliseren bijvoorbeeld. Wat misschien helpen kan: logeer niet bij familie of vrienden maar neem een vakantiehuisje in de buurt. En nodig mensen daar uit in plaats van naar hen te gaan. Als jij vanuit Uruguay komt, moet een ritje binnen Nederland voor je vrienden toch geen probleem zijn.
    Je spaart een hoop reistijd, je bent baas in eigen huis en natuurlijk zorg je ervoor dat je ook een paar dagen géén bezoek hebt.
    Voor jou in Uruguay minder makkelijk maar voor anderen misschien een idee: ik woon inmiddels ruim 9 jaar in Zwitserland. Dat is nog dichtbij genoeg om vrienden die “klagen” dat ze me nooit zien, te antwoorden dat ze hartelijk welkom in Zwitserland zijn.

    Avatar

    ingrid

    (18 oktober 2018 - 19 h 20 min)

    Hi Marieke,

    ik woon dan wel gewoon in NL maar de vooroordelen over een land als Uruguay zijn soms zo erg ! zelfs met vaccinaties halen bij GGD, zat die arts het land een partij af te zeiken. Alles is best behoorlijk goed geregeld in Uruguay. Al vraag ik me soms wel af hoe de mensen rond komen daar omdat een aantal boodschappen wel 2 x zo prijzig zijn als in NL terwijl de lonen toch een stuk lager liggen. Ik weet wel dat er minder massa consumptie is tja en massa consumptie maakt uiteindelijk niemand gelukkig, terwijl in een land als Uruguay gewoon nog veel tijd aan gezelligheid en elkaar besteed wordt, kunnen de we in NL nog wat leren, vind je niet.

    groetjes
    ingrid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.