Home Persoonlijk Mijn vader is niet meer. Over emigreren en het verlies van een ouder.
Overlijden familielid na emigreren

Mijn vader is niet meer. Over emigreren en het verlies van een ouder.

door Marieke

Het telefoontje dat je niet wilt krijgen als je in het buitenland woont. Dat telefoontje kwam vorig jaar. En al weet je dat het ooit gaat komen, je schrikt enorm.

Het telefoontje

26 oktober zou het de verjaardag van mijn vader zijn en daarmee gaan mijn gedachten terug naar 31 maart 2016. Om vijf uur in de morgen kreeg ik “het telefoontje”. Wanneer iemand op zo een tijdstip belt, dan weet je: er is iets mis. Mijn enige broer vertelde dat mijn vader aan een hartstilstand was overleden. Hij was per toeval op dat moment bij hem en na een poging tot reanimatie moesten we accepteren dat mijn vader er na 77 jaar niet meer was. Om zeven uur in de ochtend had ik mijn ticket geboekt en om twaalf uur diezelfde morgen vloog ik richting Nederland.

Tja, en dan zit je in het vliegtuig, een 18 uur durende reis en dan dringt de werkelijkheid pas echt tot je door. De dagen erop was er veel te regelen, gelukkig verliep de samenwerking perfect en kan ik terugkijken op een goed afscheid.

Mijn vader hield van duiven.

 

Een emotionele rollercoaster

Je komt in een emotionele rollercoaster terecht en ik merkte dat het overlijden van mijn vader veel meer bij me los maakte dan ik aanvankelijk zou vermoeden. Onze jeugd, opvoeding en de scheiding van mijn ouders kwamen weer aan de oppervlakte. Gebeurtenissen waarvan je denkt dat je ze een plekje hebt gegeven worden weer actueel.

Vorige maand ben ik voor een vakantie en natuurlijk om familie en vrienden te bezoeken naar Nederland geweest. De vader van mijn beste vriendin overleed in deze periode plotseling. Ik ervoer veel herkenning en er kwamen herinneringen naar boven van de periode rond het overlijden van mijn eigen vader. Het was moeilijk, maar ook dierbaar om dit samen met mijn vriendin te kunnen delen.

 

Emigreren als je ouders ouder worden

Ik ben drie jaar geleden verhuisd naar Uruguay, om mijn hart te volgen en mijn droom waar te maken. Tegelijk weet je ook dat je je ouders, familie en vrienden achterlaat. Mijn ouders die op leeftijd komen en vooral mijn vader die een broze gezondheid had. Op een goed moment moet je ze gaan vertellen dat je gaat verhuizen naar het verre Zuid-Amerika en dat je elkaar nog maar één keer in het jaar zult zien. Je gaat weg en je kunt niet meer even op de koffie gaan.

Ik heb mijn hart gevolgd, voor mezelf gekozen. Ik sta achter mijn keuze en geniet enorm van mijn nieuwe en andere leven hier, buiten, op het platteland, met onze dieren en het strand op vijf minuten rijden. Het besef dat het een egoïstische keuze is, heb ik ook. Mijn enige broer blijft achter met de zorg voor mijn ouders. We hebben erover gesproken en mijn broer probeert het te begrijpen en te accepteren, maar als je dan echt vertrokken bent, is het toch anders.

 

Online contact

Gelukkig hebben we tegenwoordig de sociale media en zo kunnen we elkaar toch nog regelmatig zien en spreken. Zelf werk ik als online therapeut vanuit Uruguay en ondersteun ik mensen met psychische en sociale problemen. Ik weet inmiddels uit ervaring dat er meer Nederlanders in het buitenland te kampen hebben met soortgelijke ervaringen en gevoelens, schuldig voelen, tekortschieten als zus en dochter, het missen van familie en vrienden, onzekerheid, verdriet en eenzaamheid.

 

Twijfel

En dan komt ook de twijfel, heb ik het wel goed gedaan? Wie zal het zeggen, de toekomst zal het leren! Vanuit mijn professie heb ik verschillende mensen ondersteuning geboden. Echter, nu ik het zelf aan den lijve meemaak weet ik hoe het is om iemand te verliezen en ervaar ik zelf wat het allemaal kan oproepen.

Hoe heb ik ooit kunnen denken,
dat ik je maar een beetje missen zou.
Het is immers beter zo voor jou,
tenminste dat zegt mijn verstand.
Maar van binnen is er toch,
iets anders aan de hand.
Nu je er niet meer bent,
voel ik de leegte en het gemis om jou.
Nu pas weet ik,
dat ik heel veel van je hou.

Meer inspiratie!

4 reacties

Avatar
Sylke en Mike de Pagter 20 december 2017 - 8 h 49 min

Beste Marieke,
Een super leuk magazine en een mooi verhaal! 😀👍

Groetjes van jullie amigos di Pays Basso Sylke Mike Ilse en Sophie 😘

Reply
Margot
Margot 1 januari 2018 - 23 h 51 min

Mooi beschreven Marieke. Een groot verlies- en dan is Uruguay erg ver weg. Fijn dat je het hebt kunnen delen met een vriendin, makkelijk was het vast niet. Liefs uit Brunei- Margot

Reply
Gastblog Catalina: Wanneer het leven opeens heel anders uitpakt - GLOBALICIOUS 30 april 2018 - 11 h 00 min

[…] heel veel verantwoordelijkheden. Ik wist niet wáár ik moest beginnen eerlijk gezegd. De dagen na het overlijden van mijn vader voelde ik me als een verdwaald persoon in een vreemde stad. Het voelde alsof mijn plek in deze […]

Reply
Gastblog Marieke - Hallo vanaf The Nature Island Dominica - GLOBALICIOUS 6 augustus 2018 - 11 h 06 min

[…] het regelen van een vlucht, toen mijn schoonzus belde met de mededeling dat mijn moeder zojuist was overleden. Door de nabijheid van orkaan Harvey was het ontzettend lastig om vluchten te krijgen. Dat is […]

Reply

Leuk, laat een reactie achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up