Van een stadse juffer naar een plattelandsvrouw

De laatste 15 jaar voor ons vertrek heb ik in de stad Zwolle gewoond en gewerkt. Het leven in een Nederlandse stad ziet er wel een beetje anders uit dan een leven op het platteland van Uruguay. In dit blog vind ik het leuk om jullie hier iets meer over te vertellen en een inkijkje te geven in hoe mijn huidige leven eruit ziet.

Geboren in Tubbergen

Ik ben geboren en getogen in het buitengebied van Tubbergen en ik mag me gelukkig prijzen dat ik als kind met zoveel ruimte om me heen ben opgegroeid. We woonden vrij en ons huis was omringd door maisvelden en grasland waarop koeien graasden. Als kind heb ik genoten van het buitenleven. We hadden honden, katten, kippen en een aantal pony’s. De kinderen uit het dorp kwamen graag bij ons spelen en keerden altijd vies en onder de modder weer terug. We hadden een grote moestuin, mijn vader deed het zware werk en mijn moeder verzorgde, kweekte en plantte. In de zomervakantie moest ik altijd helpen met het rijgen van de bonen of het wassen van de spinazie. Toen besefte ik nog niet hoe bijzonder het was om je eten uit je eigen tuin te kunnen halen. Ik vond het heel gewoon en vooral veel werk.

 

Weg uit Tubbergen

Toen ik 17 jaar was ben ik voor mijn opleiding vertrokken uit Tubbergen. In de weekenden kwam ik vaak terug om mijn vrienden te zien en om paard te rijden. Na mijn opleiding en in het bezit van mijn rijbewijs ben ik weer teruggekomen naar Twente. Ik ben samen gaan wonen met twee vriendinnen en later met mijn toenmalige vriend. Rond mijn 30e was ik klaar met het dorpse bestaan, ik wilde meer, nieuwe mensen leren kennen, nieuwe dingen zien en doen. Het dorpse leven ging me benauwen en ik besloot naar de stad te verhuizen. Eerst naar Hengelo en vervolgens naar Zwolle.

 

Mijn leven in de stad

Ik ging samenwonen met mijn huidige vriend, had een baan in het ziekenhuis gevonden en ik vertrok vol goede moed naar Zwolle. Ik moest erg wennen het eerste jaar. Verdwaalde, verkende de stad op mijn fiets, kende niemand en moest echt mijn draai vinden in de voor mij grote stad. Langzaam maar zeker leerde ik de stad kennen, voelde ik me meer op mijn plek, sloot ik me aan bij de atletiek vereniging en kreeg meer sociale contacten.

Na een periode van wennen vond ik de stad geweldig. Het had voor mij zoveel meer te bieden; het theater, muziek concerten, winkels, leuke restaurants, cafés en terrassen. Ik was dol op kleding en vooral als ik iets leuks voordelig op de kop kon tikken. Voor mijn werk als therapeut vond ik dat ik er representatief moest uitzien, dus droeg ik vaak jurken, hoge hakken en make-up.

Elke vrijdagmiddag had ik met een aantal vriendinnen de vrijdag-middag-borrel. Waar we onze belevenissen van de week bespraken onder het genot van een hapje en drankje. Financieel ontbrak het ons ook aan niets omdat we beiden goede banen hadden en hard werkten. We gingen vaak uit en konden ons dat ook permitteren.

 

De schaduwzijde

Als therapeut werkte ik 32 uur per week en daarnaast vaak een aantal uren extra voor de ondernemingsraad van mijn werk. Mijn partner vertrok vaak zeer vroeg in de morgen om de files voor te zijn en maakte lange dagen. De weken verliepen in een soort van vaste routine. Werken, snel koken, eten, sporten, douchen, even televisie kijken en dan slapen. Ik sportte een aantal keren per week en ging naar de Spaanse les. Ik moest veel van mezelf en de week was strak en vol gepland. Zolang ik mijn partner ken hebben we altijd de droom gehad om het roer nog eens om te gooien en het anders te gaan doen. Na 15 jaar te hebben genoten van het stadsleven was ik er denk ik klaar voor, voldaan en bevredigd en toe aan wat nieuws.

 

Het platteland van Uruguay

Het werd Uruguay, het land van onze dromen, op het platteland en ongeveer 50 jaar terug in de tijd.

In het begin had ik echt geen idee. Ik had weinig verstand van de verzorging van onze dieren en had me eigenlijk nooit goed verdiept in hoe grond te bewerken en hoe een tuin aan te planten. We besloten ons eigen huis te bouwen en zoveel als mogelijk zelfvoorzienend te worden. Google bood uitkomst. Hierop is echt alles te vinden over de verzorging van kippen, juiste verhoudingen voor beton; je kunt het zo gek niet bedenken. De waterleiding was gedateerd en de leidingen zijn in de loop van de jaren vervangen. We hebben waterbronnen op onze grond en pompen water in reservoirs voor eigen gebruik, ook dit is geheel vernieuwd. De Septic tank voldeed niet meer en de elektriciteitskabels liepen nog nog bovengronds. Kortom alles is zo’n beetje vervangen en vernieuwd, en dan nog zijn er nog vele projecten te gaan.

Ons huis verwarmen we met een houtkachel, we hebben heel wat hout gezaagd en gehakt en ik heb geleerd hoe een vuurtje te maken. We hebben ons ontwikkeld tot echte plattelandsmensen de afgelopen drie jaren en hier verschrikkelijk van genoten.

 

Ben ik nu een plattelandsvrouw?

De afgelopen jaren is mijn make-up tasje niet veel gebruikt, zitten de leuke jurkjes nog in de doos en blijven de hoge hakken ongedragen en zijn ze vervangen door de rubberlaarzen. Ik draag vaak praktische kleding die tegen een stootje kan en de wasmachine kan verdragen. Ik kan het echter niet over mijn hart verkrijgen om alles weg te doen. Af en toe, als de gelegenheid er is, vind ik het nog steeds leuk om me weer een beetje vrouw te voelen en me op te tutten. Voor mezelf vind ik het ook belangrijk. En, ook al ziet vaak niemand het, om wel wat onderhoud te plegen en op zijn tijd de kapper te bezoeken.

Ik voel me thuis op het platteland, maar ervaar ook behoefte om me af en toe in het stadse leven van Montevideo te begeven. In een leuk jurkje met een kleurtje op de lippen. Na een dagje stad ben ik blij dat ik weer thuis ben en waardeer ik de rust en ruimte des te meer.

 

Het beste van twee werelden

De strategische ligging van ons plekje geeft me de mogelijkheid om van beide werelden te kunnen genieten wanneer ik daar behoefte aan heb. Want hoe je het ook went of keert, ik blijf een vrouw die is opgegroeid in Nederland. En ook al bevalt het buitenleven mij prima, soms is de stad, lekker lunchen, een wijntje op een terrasjes en mensen kijken ook weer even een gevoel van thuiskomen. Vrijdag ga ik weer een dagje!!

 

Herken jij dit?

Eigenlijk ben ik wel benieuwd of er meer vrouwen zijn die dit gevoel herkennen nadat hun leven behoorlijk is veranderd na een verhuizing naar het buitenland. Het heeft mijn leven veranderd en ik leef bewuster, ben meer buiten en kan meer genieten van de kleine dingen.

 

Post Author: Marieke

Marieke
Marieke woont sinds januari 2015 met haar man in Uruguay, op het platteland op zo'n 40 km van hoofdstad Montevideo. Haar familie bestaat uit een aantal kippen, drie honden, twee katten en twee paarden. Ze hebben hun eigen huis gebouwd en leven zo zelfvoorzienend mogelijk. Marieke is sociaal psychiatrisch verpleegkundige en biedt online psychologische en/of sociale ondersteuning aan met name Nederlanders in het buitenland. Haar werk is haar passie en vorig jaar heeft zij haar eigen bedrijf opgezet om haar diensten ook online aan te bieden. Daarnaast houdt zij enorm van dieren en het buitenleven. Ze geniet van het paardrijden en lange strandwandelingen maken met de honden. Het roer omgooien was de beste keuze ooit!

3 reacties op “Van een stadse juffer naar een plattelandsvrouw

    Avatar

    Irene Kern

    (8 oktober 2018 - 0 h 53 min)

    Hoi Marieke,
    Dankjewel voor jouw fijne verhaal, ik heb ervan genoten. Een hele verandering, maar het lijkt me dat jij daar je draai helemaal hebt gevonden! Moest ff lachen bij jouw verhaal over hout hakken en leren om een houtkachel aan te maken; dat moest ik ook toen ik 38 jaar geleden vanuit Utrecht na mijn huwelijk met Eugen in een piepklein Duits dorpje terecht kwam: elk weekend het bos in om vrijgegeven hout te hakken en ja….dan de kachel aanmaken. Ik kwam zoveel dingen op mijn dagelijkse pad tegen die zo anders waren.

    Avatar

    Margo

    (13 oktober 2018 - 6 h 53 min)

    Hoi Marieke, wat een prachtig verhaal. Ik herken er veel in. Ben wel opgegroeid in een stad, maar aan de buitenrand, dus de koeien stonden bij wijze van spreken aan de overkant. Mijn vader nam ons altijd mee naar de boer verderop om wat kippen te onthoofden en mee naar huis te nemen, waar wij ze dan kaal plukten. We plukten bramen, kastanjes, beukenootjes. Speelden in de slootjes en vingen dikkopjes. Later verhuizden we naar een prachtige omgeving op de Veluwe, waar pa ons weer meenam om appels te plukken of kersen of wat dan ook. Heerlijk gevoel altijd. Toen ik emigreerde naar Israel heb ik altijd in de landbouw gewerkt, en zoals jij m’n eigen hout gehakt voor de houtkachel thuis. Ik ben met vervroegd pensioen en geniet nu van reizen. Ik wens je veel geluk!

    Avatar

    Anuscka

    (13 oktober 2018 - 17 h 27 min)

    Ha Marieke! Leuk, herkenbaar verhaal! Ik ben geboren en getogen in Zwolle en heb eigenlijk altijd in ‘de stad’ gewoond: later Deventer, en daarna Nijmegen. Nu woon in op het platteland van Noord-Jutland en hak en zaag ik ook mijn eigen sprokkelhout om de kachel mee aan te steken. We (man, hond en ik) proberen hier ook zo zelfvoorzienend mogelijk te leven, dus ons grasveld wordt langzaam maar zeker omgetoverd tot (permacultuur) moestuin. Mijn jurkjes, hakken en andere ‘stadse’ dingen heb ik verkocht of weggegeven – hier is vooral praktische kleding nuttig. De stad is ver weg en dat vind ik prima: we kijken vanuit ons miniboerderijtje uit op zee, en daar heb ik genoeg aan. Voor mij geen (druk, lawaaiig, stinkende) stad meer… Heel veel succes en plezier in Uruguay!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.